ฉันมั่นใจในสิ่งที่ตัดสินใจมาตลอด เมื่อคิดจะทำอะไรแล้วจะเดินอย่างมั่นใจเสมอมาแม้ว่าใครจะว่ามันถูกหรือผิด เพราะเราเชื่อว่าความถูกผิดมันคือสิ่งที่คนมอง ยืนต่างมุมก็มองต่างกันแล้วและไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปแม้บางครั้งต้องเจอกับความผิดหวังก็ต้องยิ้มรับ นี่เป็นทางที่ฉันเลือกเดิน ... ต่อไปทางทางข้างหน้าจะเป็นกลีบกุหลาบหรือต้องเจอกับหนามกุหลาบก็ยังต้องเดินต่อไป
เมื่อเย็น (28/11/50) เรายังตั้งใจที่จะเขียนเรื่อง love story ระหว่างที่นั่งโหลดรูปในใจยังนั่งฮัมเพลง "ฉันอยากจะหยุดเวลานี้ ตั้งแต่วินาทีที่ชีวิตมีเธอเข้ามา เธอทำให้คนที่เหนื่อยล้า กล้าจะเปิดหัวใจ
หยุดๆ ชีวิตอยู่กับคนนี้
แม้ว่าใครจะดีซักแค่ไหน
หยุดๆ ความรักทั้งหัวใจ
อยู่กับเธอคนเดียว"
อ้าว!!error สงสัยรูปจะใหญ่ไปไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยไปปรับขนาด พรุ่งนี้ค่อยเขียนใหม่
แล้วเพียงไม่กี่ชั่วโมงผ่านไปพร้อมกับความรู้สึกไม่มีแล้ว love story ของฉันเสียงเพลงที่ดังอยู่ในหัวเมื่อกี้กลับกลายเป็นเสียงพี่หนุ่ย อำพล "นี่หรือ คือ การตอบแทนของคนที่รักและไว้ใจ" เค้าทำได้ยังไง เค้านอกใจ.........ฉันร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้ น้ำตาเป็นสิ่งมหัศจรรย์มันไม่มีหมดไปตราบเท่าที่ความเศร้ายังอยู่กับเรา
เช้า(29/11/50)ไปโรงพยาบาล ร้องไห้จนตาปิด เขามารับพาไปหาหมอขอโอกาสอีกครั้ง เราควรทำยังไง ตั้งแต่มีเค้าเข้ามาในชีวิตเรารู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิงได้รับการดูแลอย่างดี เกินฝัน เกินที่จะคิดว่าจะมีใครดีกับเราดูแลเราอย่างนี้ จนอดคิดไม่ได้ว่า เราคงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...ขอแค่มีจาอยู่กับปูตลอดไป...เราเคยบอกเค้าว่าถ้าเราเป็นผู้ชายเราคงขอเค้าแต่งงานไปแล้ว เราคิดมาเสมอว่าเราโชคดีจัง ที่รู้จักกับเค้า แล้วตอนนี้เรากำลังนั่งถามใจตัวเองอยู่ว่า....พร้อมมั้ยกับการให้อภัย
เช้านี้...สับสนกับตัวเองจัง เราอยากมีเค้าอยู่ เราอยากรักเค้าเหมือนเดิม เราอยากไว้ใจเค้าเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างบอกเราว่ามันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป....
